Gort

Tarwe ligt onder vuur. Al een tijdje. Allerhande mensen voelen zich ontzettend veel beter sinds ze gestopt zijn met tarwe, artikelen koppen dat ‘Tarwe het nieuwe gif is’, men gaat massaal aan het speltbrood (wat vaak ook goeddeels uit tarwe bestaat, maar dat terzijde) en er wordt wat afgehypet. Aan mijn toon kunt u al lezen dat ik er niet zo in geloof. Maar waar ik, met mijn boerenverstand, wél 100% in geloof, is dat het goed is om gevarieerd te eten. En dat wij hier in het Westen wel erg afhankelijk zijn geworden van tarwe. Stel dat je ontbijt en luncht met brood, en je eet ’s avonds pasta, dan leert een snelle schatting dat zo’n 70% (gewicht, om het makkelijk te houden) van de dingen die je eet uit tarwe bestaan. Dat is nogal veel. En daar probeer ik een beetje op te letten, door bijvoorbeeld met yoghurt te ontbijten en brood te bakken met veel rogge erin.

Gekookte gort (onscherpe foto, excuus)

Gekookte gort

Qua avondeten hebben we natuurlijk al veel te kiezen, maar ik hou erg van salades met iets stevigs erin, zoals peulvruchten. Of graan. Sinds een tijdje is quinoa, een Zuid-Amerikaans graan, enorm populair geworden. Het is ook lekker, vind ik, en het schijnt vreselijk gezond te zijn. Maar door de plotselinge grote vraag vanuit het Westen, stegen de prijzen van quinoa enorm en konden de armere mensen in Peru het niet meer betalen (quinoa is hun basisvoedsel, zoals hier eens de aardappel) én werd de druk enorm opgevoerd om van alle beschikbare land quinoa-monoculturen te maken. Voor meer informatie, zie dit artikel op Guardian.com. Niet echt een optie meer voor de bewustere eter, dus. Daarom ging ik ns peinzen over lokalere granen. Er zijn er zat, natuurlijk. Rogge, boekweit, gierst, gort, ik noem er maar een paar. En ik zou de korrels niet eens van elkaar kunnen onderscheiden. In restaurant Floor in Rotterdam at ik eens een geweldig gerecht van parelgort met biet en geitenkaas, en toen ik laatst bij Molen de Vlijt was, bleken ze daar pakken gort te verkopen. Ik besloot maar ns te gaan experimenteren.

Gort-bietensalade met feta en hazelnoten

Gort-bietensalade met feta en hazelnoten

Bij Floor at ik parelgort, dat is gort waar het velletje vanaf geslepen wordt. Ik kocht gewone gort. Nachtje laten weken, en gekookt. In drie kwartier was het al gaar. En het smaakte goed! Fijne structuur, stevig, ‘chewy’. Eigenlijk niet veel anders dan de parelgort, vond ik, alleen vermoed ik dat de parelgort minder grauw oogt na het koken. Een hoofdzakelijk cosmetische ingreep dus. Dat grauwe van de gort was makkelijk op te lossen, aangezien ik nog wat bieten in de koelkast had. Bieten gekookt, geschild, en de gort even in het paarse kookwater gelegd, zodat t mooi roze werd. Onderwijl de bieten gesneden, en aangemaakt met wat witte balsamicoazijn, walnootolie en een flinke theelepel mosterdpoeder. Bieten mengen met gort, beetje zout en peper erbij, en eigenlijk had het al niet heel veel meer nodig. Lekker! Beetje feta erover is fijn, en de hazelnoten en zongedroogde tomaatjes maakten het af. Ik weet wat ik meeneem als lunch morgen!

Maar één ding vraag ik me ineens af: Waar komt de uitdrukking ‘gortdroog’ vandaan? Met gekookte gort kan het volgens mij weinig van doen hebben..


Reacties

Gort — 2 reacties

  1. Het gerechtje op je foto ziet er prachtig uit ! Maar helaas, als ik het woord “gort”lees, denk ik aan die vieze gortepap, die ik soms vroeger aan het einde van de drukke maandag-wasdag te eten kreeg. Tevens heb ik nog zo’n associatie met diezelfde soort pap die ik een enkele keer door mijn keel gewrongen heb na afloop van een “bezoek”aan de kaakchirurg. Zowiezo is pap niet echt aan mij besteed. Ik houd ook niet van melk, erg gezond natuurlijk, maar ik heb er zóveel liters van gedronken in mijn jeugd dat ik daar voor mijn hele leven gezond van zal moeten blijven.

    Maar nu even positiever: als je er echt iets heel lekkers van kan maken, zal ik het toch wel even proberen te eten. Een klein hapje zal wel lukken, denk ik. En van al die hypes, daar trek ik me gewoon niks van aan. Gewoon gevarieerd eten, dat lijkt me al heel lang het beste !

    Voor het woord “gort-droog”zal ik Jan eens vragen, of hij zich daar eens in wil verdiepen.

    groeten van Els.

  2. Hehe,

    eindelijk iemand die een beetje nuchter omgaat met die vreselijke hype rond spelt. Met tarwe is absoluut niets mis. Trouwens spelt is qua samenstelling nagenoeg identiek aan “gewone”tarwe. Inderdaad: een afwisselend menu en een beetje gebalanceerd voedingspatroon is de basis!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.