Maar Wat Is Nou Je Doel!?

Jaha. Dan denk je slim te zijn, en je toevalligerwijs leuke, hippe buurman die iets met marketing en schrijven doet te vragen om naar versie 1.0 (of 0.1?) van je bedrijfsplan te kijken, en dan krijg je je document weer terug vol boos uitziende rode zinnen en één prangende vraag: Maar Wat Is Nou Precies Je Doel!? Gelukkig bedoelt-ie het goed en is-ie heel aardig en is het allemaal om me helpen enzo, en heel erg Voor Mijn Eigen Bestwil, maar nadat ik een tijdje naar het scherm had zitten staren zonder een nieuwe letter op papier te krijgen (waarom is oude teksten verbeteren zoveel moeilijker dan iets nieuws uitpoepen trouwens?) besloot ik er eerst nog maar eens een blogje aan te wijden. Een soort hardop nadenken (want iets nieuws schrijven is nou eenmaal veel makkelijker dan… nou ja, u begrijpt mij wel)

Mijn Doel… Het begon natuurlijk met de gedachte aan Een Plek. Een plek waar ik kon leven op de manier die me het mooist lijkt, deels zelfvoorzienend (100% lijkt me voor alsnog niet zo realistisch, en dat is ook niet waar het me om gaat, een ecologische footprint van 0) maar vooral in een overzichtelijke wereld waarin ik begrijp waar alles vandaan komt en hoe het geproduceerd wordt. Waar je veel zelf kunt maken en waar je in contact bent met de natuur. En dat alles omdat ik er zélf zo gelukkig van word op een heel basaal niveau dat ook heel veel met tevredenheid van doen heeft, en er van overtuigd ben dat dat voor veel andere mensen ook geldt. En dat die andere mensen dat misschien nog niet zo doorhebben, dat ze daar echt heel gelukkig van worden, en dat ik ze dat dan dus kan laten meemaken.

Misschien is dat wel een beetje megalomaan, denken te weten waar mensen gelukkig van worden. Of er vanuit gaan dat mensen van hetzelfde gelukkig worden als ik. Toch voelt het zo universeel, en het is ook wel een gegeven dat er op het moment overal Urban Gardening, Slow Food, recycle- en erfgoed-initiatieven uit de grond schieten. Dat zie ik niet alleen omdat ik het graag wil zien, dat is wel behoorlijk een gegeven.
Dus, goed, Het Doel heeft blijkbaar voor mij wel iets met bewustwording kweken te maken. Bewustwording over eigen consumptie, waar spullen en voedsel vandaan komen, hoe we dat ook van minder ver kunnen halen en zelf ons steentje aan bij kunnen dragen. Maar dat klinkt zo droog-links-groen, terwijl de plek óók een plek moet zijn waar genoten en ontspannen kan worden (ik kan het woord ‘genieten’ haast niet meer serieus gebruiken sinds ik een verhaaltje van Carmiggelt las waarin een ouder echtpaar zwijgend tegenover elkaar in de trein zit, en de man tegen de vrouw zegt: ‘Hè… Ik zou vanavond wel eens een uurtje heerlijk willen genieten. Echt genieten.’ Maar dat geheel terzijde. Als u het nog niet door had, ik ben dol op terzijdes) en vooral heel erg lekker gegeten kan worden. Om de één of andere reden krijg ik dat ook nog niet echt in het plan gepropt.

Ik wil ook absoluut niet preken of met een vingertje wijzen of beweren dat ik de wijsheid in pacht heb, want ik maak me daar geen illusies over, ik wil laten zien hoe het ook kan. En dan hoop ik dat mensen daar iets van onthouden. Iets kleins. Dat je eigen sla altijd lekkerder is dan supermarktsla. Sterker nog, dat een krop sla altijd lekkerder is dan voorgesneden sla. Dat iets moois niet altijd nieuw hoeft te zijn. Dat het geen mooi weer hoeft te zijn om naar buiten te kunnen gaan. Dat iets wat je met je eigen handen maakt waardevoller voor je is dan de meeste dingen die je kunt kopen. Dat je meer zelf kunt maken dan je dacht.
Zoiets. En giet dat nou maar eens in één pakkende zin. Laat ik daar nog maar even een nachtje over slapen dan…

Reacties zijn gesloten.